تبلیغات
Cinema and Television Specialist Magazine - پست مدرنیسم ، سبك فیلمسازان معاصر
یکشنبه 24 مرداد 1389

پست مدرنیسم ، سبك فیلمسازان معاصر

   نوشته شده توسط: کمال پورحنیفه Kamal Poorhanifeh    نوع مطلب :اصول فیلمسازی ،



پست مدرنیسم ، سبك فیلمسازان معاصر

سینمای ما - دنیای امروز، دنیای پست مدرنیسم است.
دنیای امروز، دنیای پست مدرنیسم است. تأثیر سبك پست مدرن را بر شیوه زندگی انسان ها و مشكلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی شان نمی توان انكار كرد و از این رهگذر ابعاد فرهنگی و هنری جوامع بویژه مدیوم سینما بیش از سایر ابعاد، تحت تأثیر این سبك قرار دارند. فیلم پست مدرن، ایده های این سبك را از طریق مدیوم سینما، توضیح می دهد. سبك پست مدرن ساختار معمول روایت داستان و شخصیت پردازی آن را در یك فیلم به هم می ریزد.فیلمسازان در سینما با شیوه پست مدرن، می كوشند زندگی ایده الی را به نمایش بگذارند؛ از این رو آنها دنیایی فرا واقعی را به تصویر درمی آورند كه بی آنكه تأثیری مثبت برسبك زندگی انسان ها بگذارد، انزجار، خشم و ناامیدی را در آنها بوجود می آورد. بنابراین موجب افزایش خودكشی، قتل و جنایت ها و بزهكاری های دیگر می شود كه در سراسر دنیا شاهد آنها هستیم.
امروزه در اكثر جوامع برخلاف ابعاد اجتماعی و اقتصادی، در ابعاد فرهنگی و هنری، پست مدرنیسم درحال جایگزین شدن مدرنیسم، رئالیسم و كاپیتالیسم است. آكادمی فیلم آمریكا، اغلب آثار سینمایی خانه هنر این كشور را، فیلم های پست مدرن قلمداد می كند، در حالیكه تمامی ویژگی های این فیلم ها با بسیاری از آثار سینمایی موزیكال هالیوود مطابقت دارند؛ البته تعدادی درام جنایی نیز در میان آنها به چشم می خورد. كمدی موزیكال «آوازخواندن در باران» (۱۹۵۲) یكی از فیلم های هالیوودی است كه ویژگی های فیلم های پست مدرنیستی را دارد. داستان این فیلم در دوران انقلاب فرانسه می گذرد و در موسیقی آن از جاز مدرن استفاده شده است. تاریخ ساخت فیلم «آوازخواندن در باران» براین ادعا كه سبك پست مدرن در دهه های ۱۹۵۰ و۱۹۶۰ یكی از شیوه های معمول فیلمسازی نبوده، خط بطلان می كشد؛ در واقع اوج فیلمسازی به سبك پست مدرن در این دو دهه بوده است و علاوه بر «آواز خواندن در باران»، درام های جنایی «About de souffle» و «Lavven tura» در سال ۱۹۶۰ و درام «۵/۸» (۱۹۶۳) و كمدی ماجراجویانه «Satyricon» (۱۹۶۹) از فیلمسازان برجسته سبك پست مدرن، فدریكوفلینی، مهم ترین فیلم های این سبك در آن دوره محسوب می شوند.در دهه ۸۰ به منظور آنكه مخاطب برخی از مفاهیم این سبك را بهتر درك كند، سینمای پست مدرن، المان های معمول سینمایی را نیز در خود جای داد واین امر موجب تغییراتی در این سبك فیلمسازی شد.
حاصل آن تغییرات فیلم رومانتیك «زن وكیل فرانسوی» (۱۹۸۱) و درام «دو دوست» (۱۹۸۵) هستند. تغییراتی كوچك اما قابل توجه در سبك فیلمسازی پست مدرن، دیدگاهی جدید از آن را در طول دهه های بعد و آغاز قرن بیست ویك در ذهن مخاطبانش ایجاد كرد.
كمدی موزیكال «مردم جشن ۲۴ ساعته» در سال ۲۰۰۲ ساخته یكی دیگر از كارگردانان ممتازسبك پست مدرن، مایكل وینترباتم بر این ادعا صحه می گذارد. البته درام جنایی «پالپ فیكشن» (۱۹۹۴) ساخته كوئنیتن تارانتینو و فیلم تریلر «Mulholland Drive» (۲۰۰۱) از دیوید لینچ، نیز مصداق این ادعا هستند. از آنجا كه سبك فیلمسازی پست مدرن در به تصویر درآوردن موضوعات مهم مربوط به انسانیت موفقیتی به دست نیاورد، در دهه اول قرن بیست ویكم، سبك رمدرن با تأكید بر ارتباط احساسی مخاطب با فیلم، در تضاد با سبك پست مدرن، در سینما پدیدار شد. از فیلم كوتاه «فیلمبرداری در ماه» (۲۰۰۳) می توان به عنوان نمونه ای از آثار سینمایی سبك رمدرن، نام برد. اما باید گفت از زمانی كه فیلمسازان به سبك پست مدرن روی آورده اند، این سبك به عنوان شیوه ای جدید برای كشف موضوعات و شخصیت ها در سینما، مورد توجه قرار گرفته است. 

منبع : روزنامه ابرار


برچسب ها: پست مدرنیسم ، سبك فیلمسازان معاصر ،